English
نما آهنگ ها
رباعیات خیام
اكنون كه ز خوشدلي بجز نام نماند
يك همدم پخته جز مي خام نماند
دست طرب از ساغر مي باز مگير
امروز كه در دست بجز جام نماند!

ايكاش كه جاي آرميدن بودي
يا اين ره دور را رسيدن بودي
كاش از پي صد هزار سال از دل خاك
چون سبزه اميد بردميدن بودي!
تک آهنگ ها

افروز هوشنگ | پیامِ شب داریوش شایگان و معماری اصفهان

شب داریوش شایگان و معماری اصفهان، شب‌های بخارا، 8 تیرماه 97، اصفهان

«معماری سازنده تخیل، مسکونِ راز»

علی دهباشی - افروز هونشگ
از راست به چپ: علی دهباشی، افروز هوشنگ
 
"ما پریشانِ نسل غمگین را
بر سر اَطلالِ این مسکینِ خراب آباد
فخر باید کرد یا ندبه
شوق باید داشت یا فریاد؟
بارها پرسیده‌ام از خویش  
نسل بدبختی که مایانیم
وارثِ ویران قصور و قصه اجداد
با چه باید بودمان دلشاد؟
یادها یا بادها، یا هر چه بودا بود، باداباد!"
 
به چند دلیل با شعری از اخوان ثالث شروع کردم؛ چرا که هر هنرمند بزرگی چون او در سرشت و وجودِ خود یک تناقضِ ناگزیر دارد و خلاقیت هنری، چیزی جز ظهورِ گاه‌‎گاهِ این تناقض نیست، و به همین دلیل، عزیزترین چهره تاریخ ایران در دوره اسلامی برای او به گفته شفیعی کدکنی خیام بود؛ خیامی که در میانِ رباعیاتش تناقضِ وجودی خود و انسان را خلاقانه نمایان کرده است. 
 
از این‌رو می‌توان گفت دغدغه انسانِ مدرن خلاقیت است و دغدغه، خلاقیتِ انسانِ نخستین است و این هر دو بهانه‌ای است برای کشفِ خویشتنِ خویش و معماری یکی از شیوه‌های کشف است که تنها یک داعیه دارد و آن درک و ارتقای کیفیتِ زندگی انسان است، چرا که به تعبیر شادروان داریوش شایگان معماری همیشه تحقق یک رویا، یک اوتوپی و یا یک تخیل است.
 
از این‌روست که ژان دووینیو پی‌ریزِ جامعه‌شناسی مدرنِ هنر نیروی تخیل را نوعی شرط‌بندی روی توانایی آدمیان برای ایجاد مناسبات نوین و تجربه کردن احساس‌ها و عواطفی می‌داند که تاکنون ناشناخته بوده‌اند، زیرا ما به همان اندازه که ثمره گذشته‌ایم، فرآورده نیروی تخیل خود و در نتیجه کاشفِ آزادی‌های خود نیز هستیم و گویا در این زمانه در این راه ناتمامیم و همان بهتر که بخواهیم مصداقِ این تعبیرِ ابوالفضل بیهقی نباشیم که «در همه کارها ناتمامیم».
 
افروز هوشنگ
8 تیرماه 97
 
خبرنامه
كتاب شناسي



تحلیل شخصیت خیام
پدیدآورنده: محمد تقی جعفری تبریزی
ناشر: تهران، کیهان - 1364
تعداد صفحه: 365
ادامه
خیام پژوهان

ادوارد فیتزجرالد